In januari 2026 waren er verkiezingen in Myanmar. Dat had hét moment moeten zijn dat de bevolking haar stem kon laten gelden en het regime kon veranderen. Maar in werkelijkheid was er geen verkiesbaar tegengeluid tegen de junta. De National League for Democratie van Aung San Suu Kyi is al jaren verboden. De National Unity Government, opricht door de etnische groepen die tegen de junta strijden, wordt door de junta niet erkend. En de kleinere partijen in Myanmar kunnen geen verschil maken. Bovendien is wettelijk vastgelegd dat sowieso 25% van de stemmen naar het leger gaat.
Stemmen had dus geen zin. De verkiezingen waren bij voorbaat een schijnvertoning. De militaire regering heeft de bevolking echter onder druk gezet om toch te gaan stemmen en bracht bussen vol mensen naar de stembureaus. Werknemers van overheidsorganisaties moesten kunnen bewijzen dat ze gestemd hadden, anders werden ze ontslagen. En kritiek hebben op de verkiezingen is strafbaar gesteld. Een kansloze situatie!
Ondertussen gaat het schrikbewind van het militaire regime door. Er is sprake van een humanitaire crisis in Myanmar. De economie stortte in, met een ernstige voedselcrisis tot gevolg. Het zorgsysteem staat onder zware druk door uitbraken van ziekten als corona en cholera.
Begin 2025 werd het land getroffen door een zware aardbeving in de regio’s Mandalay en Sagaing. Volgens de VN verloren 3.800 mensen het leven en raakten 5.000 mensen gewond. 50.000 gebouwen en huizen raakten zwaar beschadigd en 200.000 mensen werden dakloos. Nog steeds verblijven velen in provisorische onderkomens.
De combinatie van geweld, armoede, ziekten en de natuurramp maakt de situatie in Myanmar nijpender dan ooit. Enkele feiten op een rij:
- 22 van de 55 miljoen inwoners zijn afhankelijk van hulp;
- 4,3 miljoen mensen zijn ontheemd in eigen land;
- 1,5 miljoen mensen zijn op de vlucht (o.a. naar Bangladesh en Thailand).
Door de oorlogen in Europa is Myanmar nauwelijks nog in het nieuws. De focus van het steunen van mensen in nood is verschoven van ontwikkelingslanden naar Europa. Dat is logisch, maar niet zonder consequenties. De bevolking van Myanmar is helaas aan de agressors en aan haar lot overgelaten.
